Op uitnodiging van mijn zuster ging ik afgelopen zondag mee naar de Rotterdamse stadsderby Sparta-Excelsior. Het is niet dat ik nu zo’n voetbalfan ben, maar zo nu en dan geef ik het eens een kans. Zus had het goed geregeld; parkeerkaart erbij en kaarten voor de business lounge. Ik zeg; bring it on! Voor de wedstrijd konden we ons tegoed doen aan broodjes hamburger, heerlijke makreelwraps, glaasjes kipsalade met kwarteleitje en noem maar op. De wijn die ze schonken was ook niet verkeerd. Dit beloofde wat te worden!

De huid vol schelden
We zaten heerlijk op de tribune met een lekker fleecedekentje over onze ouwe pootjes, als ware we recht uit het bejaardenhuis het stadion ingerold. Let the game begin! En wat een wedstrijd werd het! Een echt stadse knaller! Spanning, sensatie, vreugde en teleurstelling.. alles bij elkaar! Tot mijn grote verbazing ontwaarde zich in mij een waar volkswijf. Zelden zulke platvloerse scheldwoorden uit mijn mond horen rollen. En ik vond het heerlijk! Ik gaf af op alles en iedereen. Ik gaf aanwijzingen alsof ik Dick Advocaat of Mitchell van der Gaag zelf was. Natuurlijk zijn deze woorden niet te benoemen in een schrijfsel als dit. Ik krijg bij mijn werkgever stante pede ontslag. Als nieuwbakken grootmoeder is het not done taal als deze te bezigen. Als moeder is het buitengewoon genant mochten mijn volwassen kinderen dit horen. En ga zo maar door. Maar met mijn zuster kan het en kon het niet dan deed ik het nog. Het rolde als vanzelf uit mijn mond. Het bleek een bevrijding! Na een, emotioneel gezien, zeer beladen week was dit een ware opluchting. Verbale diarree als therapie. Kost niks en het levert lucht en ontspanning op! Het zou onderdeel moeten zijn van elk behandeltraject. Bezoek een voetbalwedstrijd! Niet alleen actief een sport beoefenen is gezond, passieve sportbeleving is een weldaad! Leef je uit en je kan er weer even tegen!