Menigeen kent de oerdegelijke dagtrips die er aangeboden worden naar de traditionele Kerstmarkten in Duitsland. Vanaf eind november kun je een sfeervolle stad uitkiezen en daar gezellig wat flaneren. In een grijs verleden zijn zus Sabine en ik die brave dagtripjes ook eens opgestart en ruim dertig jaar later doen wij, de tutjes, dit nog steeds. Maar al jaren in een steeds andere vorm en samenstelling. Met z’n tweeën gaan we allang niet meer. Meer dan legendarisch, eigenlijk beter hysterisch, te noemen zijn onze reisjes op de Rijn. Met steeds ongeveer tien vrouwen vertrokken we jarenlang vanaf Rotterdam met de bus richting Keulen om daar in de middag in te schepen. Het aanmeren was drie dagen later aan de Boompjeskade waar onze partners dan al stonden te wachten.

Een ‘heet’ hangijzer
Op zo’n schip aangeland waar alles pietepeuterig klein is, heb je al snel een familiaire sfeer. Zo streken wij neer in de lounge na een zwaar uitputtende shopdag. Tegenover ons had een gezin plaatsgenomen, een vader en moeder met twee tieners. Vader had een zeer dikke witte trui aan, terwijl het in die ruimte tegen de 25 graden aanliep. Het was bloedheet! Het leverde hem de bijnaam ‘de Trui’ op. Zweet gutste van zijn voorhoofd. Waarschijnlijk ook vanwege de vele biertjes die hij in hoog tempo weg zat te klokken. Plots stond hij op en rende weg? We lagen nog aangemeerd aan de Keulse kade en naast ons lag een ander schip met, ook in ons zicht, een paar leuke frisse meiden. De Trui nam een grote sprong en was ineens druk met deze dames op die andere schuit in de weer? We voorvoelden dat dit een soap story zou worden! En inderdaad de man kreeg het voor elkaar die mooie jongedames ons schip op te krijgen en daar zaten ze ineens bij zijn vrouw en kinderen op de bank. De Trui sloeg compleet door van euforie en wist zich helemaal niet meer in toom te houden. Dat werd ruzie en ik kan jullie vertellen dat zijn dikke witte trui nog heel goed van pas kwam, want voor hem verliep het weekend ijzig..

Geen woorden maar daden
Zo was er ook een jaar een alleraardigste entertainer. Aangekomen op onze Rijnboot zat hij al wat leuke deuntjes te zingen en spelen. Dat beloofde wat! Toen we na het diner de lounge in liepen en zaten te wachten op de dingen die komen gingen, bleek dat onze performer een verdwijnings-act had opgevoerd? Spoorloos verdwenen op het inmiddels varende schip. Zijn hut zat op slot? Waarschijnlijk moet hij plots bedacht hebben dat het optreden voor een grotere groep mensen niet zijn ding was. Zijn hart lag bij privé-optredens en ook al was hij van Tjechische afkomst hij had zich de Rotterdamse mentaliteit eigen gemaakt ‘geen woorden maar daden’! We hebben hem nooit meer teruggezien of toch, de andere dag toen hij moederziel alleen met zijn toetsenbord onder zijn arm de kade afliep. Op staande voet ontslagen, was het verhaal. De dame die zich tot zijn eenkoppig publiek mocht rekenen, liep vanaf dat moment schichtig rond. Natuurlijk hebben we niet lang getreurd en welwillend als wij zijn het entertainment-gedeelte op ons genomen en er een hilarische boel van gemaakt. Met spelletjes en dansen tot in de late uurtjes.

Ons tripje is deze week weer geboekt. Met acht dames gaan we half december weer de woelige baren trotseren. Heb jij nu ook zin om te gaan? Kijk dan op de site van Stip reizen. Tot dan?!