In de zomervakantie van 1977 gingen we op Tienertoer. ‘We’ waren mijn beste vriendin Bernadette en ik. We waren toen 15 jaar en na eerst in het  bejaardenhuis te hebben gewerkt, kochten we van die zuurverdiende centen de populaire treinkaart. Acht dagen ‘treinen’ voor het bedrag van 39 gulden. Met dat ticket op zak gingen we de ultieme vrijheid tegemoet. Ons dagelijkse meeting point: het Centraal Station. Natuurlijk wilden we van hot naar her reizen, want we waren voornemens het maximale uit de treinkaart te halen. We hadden het hele plan klaar en op één van de dagen besloten we naar Valkenburg te gaan. We wilden onder meer de Wilhelminatoren weleens beklimmen.

Een man. Zonder kleren.
Zo gezegd, zo gedaan. Daar stonden we dan van het uitzicht te genieten. Alhoewel genieten? Wat zag ik daar tussen de bomen?! Een man. Zonder kleren, welteverstaan. En hij was géén kastanjes aan het zoeken! Ik schrok me rot, want die ouwe vent (waarschijnlijk geen dag ouder dan 25 jaar) stond te wenken. Verschrikt keek ik rond en vroeg aan Bernadette of zij het zag? Pas na flink wat ongeduldige aanwijzingen van mij kreeg ook zij ‘m in het vizier. Wat nu? We moesten die toren af en dan? Stond die kerel daar dan misschien?

Van Valkenburg naar Den Helder
We besloten met veel gevoel voor drama en theater, wat ons toen al was toevertrouwd, bij een gezin aan te sluiten en als gezellige dochters mee te praten en te lopen. De beste mensen wisten van niets en vonden het niet eens vreemd dat er plots twee druk babbelende meisjes met hen meegingen. Het ging helemaal goed. We waren beneden en na de zaak in ogenschouw te hebben genomen en we geen verdachte persoon zagen, besloten we toch maar helemaal weg te gaan uit Valkenburg. Het idee was om grotten te bekijken, maar we vertrouwden de boel niet meer. Hupsakee, op naar het station en naar Den Helder. Tieners, een hele toer!

Heb jij ook zin om de trein te pakken? Dan kan dat met de zogeheten ‘treinpakkers’.